Μια φορά και ένα καιρό ήμουν μία ροζ πιτσιρίκα, ξανθιά με κοτσίδια.. Η μικρή μπουμπού - όπως με φώναζε η μαμά μου (ακόμη έτσι με φωνάζει). Όπως και πολλοί στενοί μου φίλοι (Ακόμη θυμάμαι το σκηνικό όπου έχω πάει σε ένα καφέ να συναντήσω την παρέα μου, ως γνωστό στραβάδι δεν μπορώ να εντοπίσω που κάθονται και ξαφνικά ακούω μία αγριοφωνάρα...ΜΠΟΥΜΠΟΥΥΥΥ!! Ήταν η κολλητή μου, που είχε τη φαεινή ιδέα να με αποκαλέσει με το υποκοριστικό μου σε ένα ασφυκτικά γεμάτο café.. Φυσικά μαζί με μένα, γύρισε και όλο το μαγαζί, το οποίο αντί να αντικρύσει μία πιτσιρίκα, είδε μια ολόκληρη γαιδούρα, δύο μέτρα.. Φυσικά όλοι γελούσαν!! Ε, αφού προσέφερα στην τέρψη του κοινωνικού συνόλου, είπα να μην νευριάσω!!
Τι έλεγα.. (πως καταφέρνω πάαααντα και βγαίνω εκτός θέματος!)
Α ναι, ότι ήμουν μία ροζ πιτσιρίκα..η οποία είχε ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.. Ενώ ο φυσιολογικός κόσμος εκνευρίζεται με τις διαφημίσεις και κάνει zapping για να βρει κάποιο άλλο πρόγραμμα, εγώ έκανα zapping για να βρω διαφημίσεις... Η μαμά μου έβρισκε την ησυχία της κάθε φορά που παρακολουθούσα με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια τα διαφημιστικά σποτ.. Και όταν τελείωναν άρχισα τις σκανταλιές μέχρι το επόμενο διάλειμμα για διαφημίσεις... Αργότερα που μπήκαν στο προσκήνιο και τα ιδιωτικά κανάλια, ήταν η καλύτερη μου.. Διαφημίσεις – διαφημίσεις – διαφημίσεις..!
Έτσι μεγάλωσα, τελείωσα το λύκειο, έδωσα πανελλήνιες και φυσικά επέλεξα να ασχοληθώ με το marketing και τη διαφήμιση!
Είχα την τύχη να δουλέψω για αρκετά χρόνια σε μία από τις μεγάλες διαφημιστικές εταιρίες ως account manager.. Έμαθα πολλά, γνώρισα σπουδαίους ανθρώπους και συνεργάστηκα με πολύ ταλαντούχους Art Director και Copywriters. Eίδα πως γεννιέται ένα σποτ, από μία ιδέα, πως μεγαλώνει και τελικά γίνεται αυτή η διαφημισοχώρα που βλεπουμε στις τηλεοράσεις μας...
Όλα καλά ως εδώ.. Όμως τελικά δεν ήταν αυτό που περίμενα, η απομυθοποίηση του λαμπερού χώρου της διαφήμισης δεν άργησε να έρθει...
Γιατί όταν είσαι account παλεύεις μεταξύ του δημιουργικού και του πελάτη...
Και μεταξύ μας οι δημιουργικοί είχαν δίκιο... Αυτό το moto - ο,τι - θέλει - ο - Πελάτης- με απογοήτευσε.. Είδα δουλειές που θα άξιζαν βραβεία να κατακερματίζονται και να τσιρκοποιούνται (δική μου λέξη - οι κειμενογράφοι σκίστε τα πτυχία σας)
Η καθημερινότητα έπαψε να είναι δημιουργική, υπήρχε τρελό άγχος, νεύρα, γκρίνιες, απίστευτα deadlines, ξενύχτια στο γραφείο και μηδαμινή προσωπική ζωή...
Οι πλειοψηφία των πελατών δεν έχει ιδέα πως δουλεύει μία διαφημιστική εταιρία.. Δεν γνωρίζουν τις διαδικασίες... Δεν φταίνε μόνο εκείνοι γι ‘ αυτό, θα έπρεπε να υπάρχει μία παράλληλη εκπαίδευση και από τις δύο πλευρές για να μπορούν να δουλέψουν αρμονικά και να βγουν στον αέρα σωστές δουλειές και όχι κάτι «τσίρκα» που βλέπω καθημερινά και μου σηκώνεται η τρίχα! Οπότε οι πελάτες μην γνωρίζοντας τη διαδικασία συνήθως απαιτούσαν:
- Θέλω ένα τρίπτυχο και το θέλω χθες (Καημένε μου, για να στηθεί ένα – έστω και απλό – έντυπο θέλει Α. Ένα σωστό και πλήρες brief Β. Την ιδέα Γ. Το δημιουργικό Δ. Το copy μπλα...μπλα δηλαδή μια μεγάλη διαδικασία...και το χθες μας τελείωσε, κυριούλη μου!)
- Μεγάλωσε μου το λογότυπο στην καταχώριση (Αναρωτιέμαι, γιατί δεν κάνουμε μία καταχώριση ΜΟΝΟ με το λογότυπο?? Ήμαρτον!)
- Δεν μου αρέσει η γραμματοσειρά (Αλί, αλί και τρισαλί! Για να την χρησιμοποίησε ο Art κάτι παραπάνω ξέρει, δεν ξύπνησε ένα πρωί και είπε αυτή τη γραμματοσειρά θα χρησιμοποιήσω!)
- Να μεγαλώσει το κείμενο (Να έχει και λαμπιόνια κιόλας? Να αναβοσβήνει μήπως?? Τι άκουγα Θεέ μου η ταλαίπωρη!)
- Είναι πολύ ακριβό (Χμ, μάλιστα – περάστε στις εκπτώσεις!)
- Και γιατί να βγάλουμε δοκίμιο και να μην τυπωθεί κατευθείαν? (γιατί τσιφουτάκο μου, αν δεν δεις την απεικόνιση του αρχείου στο δοκίμιο, μπορεί και να τυπωθεί αλλα ντάλα της Παρασκευής το γάλα! Γκέγκε?)
- Δεν μου αρέσει το slide, βάλτε άλλο (Έτσι απλά χωρίς καμία διευκρίνηση, εγώ γουστάρω να βάλω το μπαμπούλα και την παρέα του, πως σου φαίνεται??
- Τόσο μεγάλο κόστος??Ααααα, χρησιμοποιήστε royalty free.. (Γκουχ,γκουχ! Και άμα δεις το ίδιο slide σε ανταγωνιστή σου τι θα πεις μετά?)
- Μου ζήτησαν από το τάδε περιοδικό την καταχώριση σε διάσταση τάδε ξαφριμένη (ΝΑΙ, ναι το άκουσα και αυτό! Μα ξαφρισμένη!! Κρίμα και εγώ που νόμιζα ότι μόνο το μοσχαράκι ξαφρίζουν!!)
Βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά κρίμα που αυτό είναι ο κανόνας, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον και βάσει των δικών μου εμπειριών..
Και για να σταματήσω την γκρίνια, παρόλο που έχω φύγει πλέον από αυτόν τον τομέα, ακόμη χαζεύω διαφημίσεις και χαίρομαι όταν βλέπω πολύ καλές δουλειές..! Χαίρομαι ακόμη περισσότερο όταν αυτές οι δουλειές βγαίνουν από παλιούς και καλούς συνεργάτες, εξαιρετικά ταλαντούχους.. Διότι η διαφήμιση είναι ένα χωριό.. και οι μετακινήσεις σε διαφημιστικές εταιρίες συχνό φαινόμενο!
Έτσι λοιπόν δείτε άλλη μία φορά την εξαιρετική κατ’ εμέ διαφήμιση της Aegean, που σάρωσε στα βραβεία Ermis φέτος, δια χειρός του Μάνου Μ., ενός πραγματικά εξαιρετικού κειμενογράφου, που είχα την τύχη να δουλέψω μαζί του στο παρελθόν!
Δείτε επίσης μια σειρά τριών έργων με τίτλο "Stoned" που κέρδισε χρυσό Ερμή πέρσι.
Αφορούσε την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και η ιδέα, αλλά και η υλοποίηση ήταν του Μάνου Λ. (λέτε να το έχει το όνομα?) ενός απίστευτου καλλιτέχνη, ο οποίος είναι Art Director και παλιός συνάδελφος!
Υπήρχαν όμως και καλές στιγμές.. Καλό κλίμα με τους συναδέλφους, γέλια, πειράγματα.. Η αλήθεια είναι πως μου έλειψαν κάποιες φατσούλες.. Και για να μην φανώ αχάριστη, έχω να πω πως πραγματικά αποκόμισα πολλά..σε όλους τους τομείς..
Αλλά ρε παιδιά ευχαριστώ δεν θα πάρω!! Προτιμώ να γυρίζω στο σπιτάκι μου νωρίς, να αράζω στο τζάκι, να μαγειρεύω που τόοοοσο γουστάρω, να βλέπω τους φίλους μου, να προλαβαίνω να ψωνίσω, να πηγαίνω θέατρο και άλλα τόοοοοσα πολλά!
Και τώρα που είπα θέατρο...Ακόμη δεν αξιώθηκα να πάω στην παράσταση της Δήμητρας Παπαδοπούλου.. Κάθε μέρα το κανονίζω και όλο και κάτι τυχαίνει και τελικά δεν τα καταφέρνω.. Μήπως να το δω ως σημάδι?? Μήπως με έχει πιάσει γκαντεμίαση? Μήπως είναι ανάδρομος πάλι ο Ερμής? Μήπως δεν γουστάρει η Δήμητρα να πάω στην παράσταση της?? Μήπως έχω πολύ φαντασία?? Ή μήπως φταίει η έλλειψη σοκολάτας? (Αχ, να είχα ένα τσουρεκάκι από τον Τερκενλή..!!)
Τελικά, άλλη μία φορά συνειδητοποιώ πως ό,τι θυμάμαι, χαίρομαι!!
Καλή εβδομάδα σε όλους!!!
